امروز سالگرد سقوط هواپیمای حامل کارکنان صدا و سیماست
درست ۲سال پیش توی همچین روزی این اتفاق افتاد
عده زیادی که بیشترشون جوون بودن شهید شدن
خیلی از شعرا براشون شعر نوشتن
اما من و خیلی از دوستان بیشتر تحت تاثیر این شعر قرار گرفتیم
شاعر این شعر آقای ((رستاک حلاج)) هستن
قبل از خوندن این شعر فاتحه ای برای شهیدان این حادثه بخونین
سقوط کردیم احتمالا اینجا شبیه آسمون نیست
یه عده همپرواز رو خاک باطل شدیم حواسمون نیست
تصویر نامفهوم پرواز تا یک سقوط دسته جمعی
گم شد صدا و جعبه حتی با یک سکوت دسته جمعی
از خواب رفتن کدوم بال هجرت دوباره سرنگون شد؟
تو ارتفاع چند پائی این ارتقا نصیبمون شد؟
برج مراقبت کجای این آسمونو دید می زد؟
وقتی گلوله های صیاد نزدیک می رسید...می زد
با همت کدوم قفس ساز پرواز ما پرنده تر شد؟
بلیط این بخت آزمائی سهم کدوم برنده تر شد؟
سقوط کردیم احتمالا شاید بلند پرواز کردیم
لعنت به این دهن که بازم وقت نباید باز کردیم
تبریک میگن مرگمونو لابد من و تو هم شهیدیم
صد بار استخاره کردیم صد بار خوب اومد...پریدیم
منتظرتون هستم
می رم که بازم بیام
فعلا تا بعد...
...
و شرمندشونم که مدت زیادی می شه به روز نشدم
اول از همه بگم یه وبلاگ تازه متولد شده
با این مسافر توی جزیره متروک همسفر بشین
تنهاش نذارین
با شعر جدید نیومدم اما به یه شعری برخوردم که مدتیه ورد زبونم شده
ازش خوشم اومده
نمی دونم چرا
اگه حرفی راجع بهش دارین بگین
آدمک
آدمک آخر دنیاست...بخند!!!
آدمک مرگ همین جاست...بخند!!!
دست خطی که تو را عاشق کرد...
شوخی کاغذی ماست...بخند!!!
آدمک خر نشوی گریه کنی...
کل دنیا سراب است...بخند!!!
آن خدایی که بزرگش خواندی...
به خدا مثل تو تنهاست...بخند!!!
نظر یادتون نره
دعا واسه قبولی منم فراموش نکنین
فکر کنم آخر سال این شکلی بشم
خب دیگه
من برم که بازم بیام
فعلا تا بعد...
...
